fbpx
skip to Main Content

Een ode aan Jonathan Cappuccino

18 juli 2021

Een ode aan Jonathan Cappuccino

18 juli 2021

Twee kaasstengels, een gesneden pompoenbrood verpakt in twee halfjes, twee woepies en om de week twee kaas croissants. Zo leerde ik jou kennen tijdens mijn bijbaan, op zaterdag bij bakkerij ‘t Stoepje op de Hof. In mijn pauzes zag ik jou dan zitten. Je plekje was het podium in de Curtis, vaak in een wisselende samenstelling. Verschillende vrouwen, je broer of Joop Stronks. Altijd maakte je de puzzels in de Trouw.

Later mocht ik jou bedienen. Door mijn pauzes in de Curtis raakte ik snel verliefd op het horecavak. Mijn keuze voor die kroeg, was dan ook snel gemaakt. Van afwassen tot broodjes smeren en uiteindelijk ook zelf cappuccino’s maken.

Lauwe bakken, schuim bakken, net iets te koud of zo heet dat je je bek verbrandde omdat ik de stoompijp net iets te lang in de melkkan hield. Op aanraden van ene Jonathan lukte het mij na een koffiecursus, wel om de juiste verhouding in een kopje te krijgen. Dankjewel.

Elke dag, 365 dagen per jaar, was jij daar. Door weer en wind, zon of regen. Tussen 11 en 12 uur kwam jij binnen. Je pakte de krant, maakte een praatje met ons of een vaste klant en puzzelde trouw jouw Sudoku rond. Ik vertelde je trots over mijn nieuwe stap: mijn eigen Stadscafé. Je was daar vanaf de eerste dag.

Onze band werd versterkt door de dingen die ik privé mee maakte. De gesprekken gingen niet langer meer over de koffie, maar over levensvragen. Hoe gaat het met je gezondheid, fysiek en mentaal? Ben je gelukkig in de liefde? Doe je nog dingen waar je oprecht blij van wordt? Soms schoof ik zomaar bij je aan. De krant legde je dan direct opzij. Altijd tijd, voor een echt gesprek.

De laatste tijd kwam je iets minder vaak, Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Je wilde er niet veel over kwijt, was allang blij dat je er even uit kon, voor jawel: een cappuccino.

Vaak praat ik over jou, als ik vertel over mijn passie voor het horecavak. Een plek creëren waar mensen zich thuis voelen. Waar ze hun zorgen kunnen delen. Lol kunnen maken of afleiding vinden als het even niet zo goed gaat.

Jonathan, jij was daar het perfecte voorbeeld van. Een gast die ik nooit zal vergeten.

Ik ga je missen.
Wij missen je nu al!

Tot later,
Wouter

Twee kaasstengels, een gesneden pompoenbrood verpakt in twee halfjes, twee woepies en om de week twee kaas croissants. Zo leerde ik jou kennen tijdens mijn bijbaan, op zaterdag bij bakkerij ‘t Stoepje op de Hof. In mijn pauzes zag ik jou dan zitten. Je plekje was het podium in de Curtis, vaak in een wisselende samenstelling. Verschillende vrouwen, je broer of Joop Stronks. Altijd maakte je de puzzels in de Trouw.

Later mocht ik jou bedienen. Door mijn pauzes in de Curtis raakte ik snel verliefd op het horecavak. Mijn keuze voor die kroeg, was dan ook snel gemaakt. Van afwassen tot broodjes smeren en uiteindelijk ook zelf cappuccino’s maken.

Lauwe bakken, schuim bakken, net iets te koud of zo heet dat je je bek verbrandde omdat ik de stoompijp net iets te lang in de melkkan hield. Op aanraden van ene Jonathan lukte het mij na een koffiecursus, wel om de juiste verhouding in een kopje te krijgen. Dankjewel.

Elke dag, 365 dagen per jaar, was jij daar. Door weer en wind, zon of regen. Tussen 11 en 12 uur kwam jij binnen. Je pakte de krant, maakte een praatje met ons of een vaste klant en puzzelde trouw jouw Sudoku rond. Ik vertelde je trots over mijn nieuwe stap: mijn eigen Stadscafé. Je was daar vanaf de eerste dag.

Onze band werd versterkt door de dingen die ik privé mee maakte. De gesprekken gingen niet langer meer over de koffie, maar over levensvragen. Hoe gaat het met je gezondheid, fysiek en mentaal? Ben je gelukkig in de liefde? Doe je nog dingen waar je oprecht blij van wordt? Soms schoof ik zomaar bij je aan. De krant legde je dan direct opzij. Altijd tijd, voor een echt gesprek.

De laatste tijd kwam je iets minder vaak, Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Je wilde er niet veel over kwijt, was allang blij dat je er even uit kon, voor jawel: een cappuccino.

Vaak praat ik over jou, als ik vertel over mijn passie voor het horecavak. Een plek creëren waar mensen zich thuis voelen. Waar ze hun zorgen kunnen delen. Lol kunnen maken of afleiding vinden als het even niet zo goed gaat.

Jonathan, jij was daar het perfecte voorbeeld van. Een gast die ik nooit zal vergeten.

Ik ga je missen.
Wij missen je nu al!

Tot later,
Wouter

Back To Top