fbpx
skip to Main Content

“Dit was hét moment om ook dat stukje los te laten”

11 mei 2022

Als er iemand een hart voor de zaak heeft is het Saskia. Als een van de weinigen is zij al vanaf het eerste uur (en dus al bijna vijf jaar) een vertrouwd gezicht voor onze gasten. Iedere gast krijgt van haar de ‘perfect serve’, maar haar perfectionisme is ook meteen haar grootste valkuil. Toen de coronacrisis uitbrak is ze dan ook even letterlijk uit de running geweest: om te stoppen met rennen en stil te staan bij wat ze mocht loslaten. Vandaag blikken we terug op de afgelopen vijf jaar en op de lessen die Saskia heeft geleerd.

Het Stadscafé bestond nog niet toen je hier ging solliciteren. Hoe kwam je hier dan terecht?

Ik kende Wouter al van de Curtis en toen ik via via hoorde dat hij een nieuwe zaak zou openen werd ik eigenlijk meteen enthousiast. Al helemaal toen ik hoorde dat het de oude Karseboom was! We hebben toen meteen koffie gedronken en een paar maanden later stond ik hier met mijn nieuwe collega’s biertjes te tappen, in een prachtige en gloednieuwe zaak.

blank

Wat kun je je herinneren van je eerste werkdag?

Ja dat weet ik nog wel! Bestellingen werden nog opgenomen met pen en papier, die vervolgens drie keer werden doorgegeven tot aan de bar, en we wisten totaal niet wat we aan het doen waren. Iedereen had wel ervaring in de horeca, maar daardoor was er niet echt één manier van werken. We hadden het tenslotte allemaal op een andere manier geleerd. Uiteindelijk hebben we het beste van elkaar overgenomen, waardoor we samen één manier van werken en leidinggeven hebben gecreëerd. Dat was echt heel leerzaam, en nog steeds!

En wat deed je toen anders dan nu?

Ik heb het gevoel dat ik de dingen nu veel beter kan loslaten. Toen ik net begon met leidinggeven, wat al vrij snel was, had ik geen idee hoe ik dit moest doen. Ik wilde dat alles perfect ging en daar had ik een bepaald beeld bij, waardoor ik teveel bezig was om mensen op mijn manier te laten werken. Terwijl ik er nu veel meer op kan vertrouwen dat ze hun werk goed doen op hun manier, waardoor niet alleen zij relaxter in hun werk zitten maar ikzelf ook.

Wat heeft ervoor gezorgd dat je wat meer kon loslaten?

Toen corona uitbrak en we gedwongen dicht moesten was het enorm schakelen voor iedereen, ook voor mij. We hoefden niet continu aanwezig te zijn, maar ik voelde die verantwoordelijkheid wel en ik trok alles naar me toe. Ik vond het heel moeilijk om dingen uit handen te geven en thuis ging het in mijn hoofd ook door, waardoor ik 24/7 aan het werk was. Ik had toen nog niet door dat ik overspannen raakte, tot ik in huilen uitbarstte en daar niet meer mee kon stoppen. Ik ben toen op aanraden van Loesje naar de huisarts gegaan en met behulp van een fijne coach heb ik geleerd wat mijn grenzen waren en hoe ik die beter kon aangeven. Zo ben ik minder op de vloer gaan werken en meer op kantoor, waar ik nieuwe dingen leerde en een rustige werkomgeving had. En een tijdje geleden heb ik ook mijn haar eindelijk gedoneerd! Dat wilde ik al zo lang en dit was het perfecte moment om ook dat stukje van mezelf los te laten, letterlijk.

blank

Hoe kijk je nu terug op de afgelopen vijf jaar?

Wat ik heel leuk vind is dat ik het bedrijf van meerdere kanten heb meegemaakt. In de eerste jaren heb ik me vooral ontwikkeld op de vloer en in het leidinggeven en zoals ik al zei had ik op dag één geen idee hoe ik dit moest doen, maar dankzij Wouter en andere collega’s ben ik hierin steeds meer gegroeid. Toen ik dat eenmaal onder de knie had ben ik meer op kantoor gaan werken en heb ik van Berry de ‘achterkant’ van het bedrijf leren kennen. Als je op de vloer werkt houd je je totaal niet bezig met de administratie en cijfers, dus hier besefte ik pas echt wat er allemaal kwam kijken bij het runnen van een bedrijf. Dat vind ik heel interessant en dit is ook iets waar ik nog veel meer over wil leren!

Maar de mooiste les die ik heb geleerd is dat ik nu veel beter mijn grenzen kan aangeven. Dat heeft behoorlijk wat tranen gekost en een aantal sessies bij een coach, maar ik weet nu wel beter wie ik ben en wat ik belangrijk vind. Natuurlijk is het soms nog steeds lastig om nee te zeggen, maar we zijn allemaal denk ik nooit uitgeleerd. En dat inzicht gun ik eigenlijk iedereen!

Geschreven door: Lieke Stöver

Benieuwd naar onze andere blogs over collega’s?
Bekijk dan onze Berichten en klik op ‘In de serre’.

“Dit was hét moment om ook dat stukje los te laten”

Als er iemand een hart voor de zaak heeft is het Saskia. Als een van de weinigen is zij al vanaf het eerste uur (en dus al bijna vijf jaar) een vertrouwd gezicht voor onze gasten. Iedere gast krijgt van haar de ‘perfect serve’, maar haar perfectionisme is ook meteen haar grootste valkuil. Toen de coronacrisis uitbrak is ze dan ook even letterlijk uit de running geweest: om te stoppen met rennen en stil te staan bij wat ze mocht loslaten. Vandaag blikken we terug op de afgelopen vijf jaar en op de lessen die Saskia heeft geleerd.

Het Stadscafé bestond nog niet toen je hier ging solliciteren. Hoe kwam je hier dan terecht?

Ik kende Wouter al van de Curtis en toen ik via via hoorde dat hij een nieuwe zaak zou openen werd ik eigenlijk meteen enthousiast. Al helemaal toen ik hoorde dat het de oude Karseboom was! We hebben toen meteen koffie gedronken en een paar maanden later stond ik hier met mijn nieuwe collega’s biertjes te tappen, in een prachtige en gloednieuwe zaak.

blank

Wat kun je je herinneren van je eerste werkdag?

Ja dat weet ik nog wel! Bestellingen werden nog opgenomen met pen en papier, die vervolgens drie keer werden doorgegeven tot aan de bar, en we wisten totaal niet wat we aan het doen waren. Iedereen had wel ervaring in de horeca, maar daardoor was er niet echt één manier van werken. We hadden het tenslotte allemaal op een andere manier geleerd. Uiteindelijk hebben we het beste van elkaar overgenomen, waardoor we samen één manier van werken en leidinggeven hebben gecreëerd. Dat was echt heel leerzaam, en nog steeds!

En wat deed je toen anders dan nu?

Ik heb het gevoel dat ik de dingen nu veel beter kan loslaten. Toen ik net begon met leidinggeven, wat al vrij snel was, had ik geen idee hoe ik dit moest doen. Ik wilde dat alles perfect ging en daar had ik een bepaald beeld bij, waardoor ik teveel bezig was om mensen op mijn manier te laten werken. Terwijl ik er nu veel meer op kan vertrouwen dat ze hun werk goed doen op hun manier, waardoor niet alleen zij relaxter in hun werk zitten maar ikzelf ook.

Wat heeft ervoor gezorgd dat je wat meer kon loslaten?

Toen corona uitbrak en we gedwongen dicht moesten was het enorm schakelen voor iedereen, ook voor mij. We hoefden niet continu aanwezig te zijn, maar ik voelde die verantwoordelijkheid wel en ik trok alles naar me toe. Ik vond het heel moeilijk om dingen uit handen te geven en thuis ging het in mijn hoofd ook door, waardoor ik 24/7 aan het werk was. Ik had toen nog niet door dat ik overspannen raakte, tot ik in huilen uitbarstte en daar niet meer mee kon stoppen. Ik ben toen op aanraden van Loesje naar de huisarts gegaan en met behulp van een fijne coach heb ik geleerd wat mijn grenzen waren en hoe ik die beter kon aangeven. Zo ben ik minder op de vloer gaan werken en meer op kantoor, waar ik nieuwe dingen leerde en een rustige werkomgeving had. En een tijdje geleden heb ik ook mijn haar eindelijk gedoneerd! Dat wilde ik al zo lang en dit was het perfecte moment om ook dat stukje van mezelf los te laten, letterlijk.

blank

Hoe kijk je nu terug op de afgelopen vijf jaar?

Wat ik heel leuk vind is dat ik het bedrijf van meerdere kanten heb meegemaakt. In de eerste jaren heb ik me vooral ontwikkeld op de vloer en in het leidinggeven en zoals ik al zei had ik op dag één geen idee hoe ik dit moest doen, maar dankzij Wouter en andere collega’s ben ik hierin steeds meer gegroeid. Toen ik dat eenmaal onder de knie had ben ik meer op kantoor gaan werken en heb ik van Berry de ‘achterkant’ van het bedrijf leren kennen. Als je op de vloer werkt houd je je totaal niet bezig met de administratie en cijfers, dus hier besefte ik pas echt wat er allemaal kwam kijken bij het runnen van een bedrijf. Dat vind ik heel interessant en dit is ook iets waar ik nog veel meer over wil leren!

Maar de mooiste les die ik heb geleerd is dat ik nu veel beter mijn grenzen kan aangeven. Dat heeft behoorlijk wat tranen gekost en een aantal sessies bij een coach, maar ik weet nu wel beter wie ik ben en wat ik belangrijk vind. Natuurlijk is het soms nog steeds lastig om nee te zeggen, maar we zijn allemaal denk ik nooit uitgeleerd. En dat inzicht gun ik eigenlijk iedereen!

Geschreven door: Lieke Stöver

Benieuwd naar onze andere blogs over collega’s?
Bekijk dan onze Berichten en klik op ‘In de serre’.

Back To Top
Winkelmandje
Nog geen producten in je mandje
Verder winkelen
0