fbpx
skip to Main Content

“Samen hebben we veertig jaar aan herinneringen die we hier met elkaar ophalen”

3 december 2021

Aan tafel met Wim, Peter en John

Vandaag zitten we aan de koffietafel met Wim, Peter en John (van links naar rechts op de foto). Al meer dan dertig jaar komen ze (bijna) iedere vrijdag naar het Lieve Vrouwekerkhof om een bloemetje te halen. Zo hebben ze op een dag ook ons Stadscafé ontdekt, wat sindsdien hun nieuwe stamcafé is. Voor de collega’s die hier al wat langer werken is hun bestelling al bekend wanneer ze ons café binnenlopen: drie cappuccino’s zonder suiker (de zoetjes hebben ze zelf meegenomen), maar wél met een koekje erbij. En soms, als ze zichzelf willen verwennen, nemen ze er bij de tweede kop koffie een stuk huisgemaakte appeltaart bij. Het zijn drie hartverwarmende gasten waar ons team maar al te graag een praatje mee maakt. En niet alleen voor de gezelligheid, want de heren vinden het heerlijk om hun levenslessen te delen. Iets waar ons jonge team nog veel van kan leren!

“We kwamen in ons uniform de Karseboom in…”

Peter en Wim kennen elkaar het langste en zijn al 54 jaar gelukkig samen. Wim is geboren en getogen in Indonesië en verhuisde tijdens de repatriëring met zijn familie naar Haarlem. Een strategische keuze van Wim zijn ouders, want daar spraken de mensen goed Nederlands en het Kennemer Lyceum stond goed aangeschreven. Hij heeft in Amersfoort toen even in dienst gezeten en weet nog goed dat hij een avond uitging in de Karseboom. “We kwamen toen in ons uniform binnen om een drankje doen en vroegen een meisje ten dans.” Maar Wim kwam er al snel achter dat hij op mannen viel. Toch heeft hij voordat hij uit de kast kwam een paar vriendinnetjes gehad, waar hij nu nog steeds leuk contact mee heeft.

De meeste ouders dachten dat het met een pilletje te verhelpen was.

Toen Wim 22 jaar was leerde hij Peter kennen bij het COC in Amsterdam, een vereniging van en voor homoseksuelen. Peter (toen 32) was net verhuisd naar Utrecht vanuit Parijs, waar hij als vertegenwoordiger werkte voor een Frans-Nederlands bedrijf om kleding te verkopen. De vonk sloeg meteen over en sindsdien zijn de twee onafscheidelijk. In die tijd was het ongewoon om zo snel samen te gaan wonen en al helemaal als homostel. Gelukkig hebben Peter en Wim hier nooit problemen mee ervaren in hun familie. “Onze ouders accepteerden het direct toen we het vertelden en konden ook nog eens goed met elkaar overweg. We hebben hier veel geluk mee gehad, want de meeste ouders dachten toen dat homoseksualiteit met een pilletje te verhelpen was.” vertelt Peter.

“Het voelde meteen vertrouwd.”

Op dat moment woonden ze allebei nog thuis, maar dat duurde niet lang, want negen maanden later woonden ze samen in Soest. Ze gingen regelmatig naar Amersfoort en café de Kortegracht werd al snel hun favoriete stamkroeg. Dit werd toen nog gerund door Chris en Loes: twee Amsterdamse sfeermakers. Hier leerden ze ook John en Anneke kennen, waarmee het meteen al vertrouwd voelde. Al snel verhuisden Wim en Peter ook naar Amersfoort, waar ze nog vaak met zijn vieren op stap zijn geweest.

Het is heel fijn om dat samen te kunnen doen.

Toen Anneke vijf jaar geleden overleed was dat dan ook een ontzettend gemis, maar de koffiemomenten met Peter en Wim maken het voor John veel draaglijker. “Ik leerde Anneke kennen toen ik zeventien jaar was en drie jaar later zijn we getrouwd. We hebben een dochter gekregen en ze was nog maar klein toen we Wim en Peter leerden kennen. Inmiddels is mijn dochter 43 jaar, dus kun je nagaan hoeveel herinneringen we samen hebben opgebouwd. Toen Anneke overleed waren we bijna vijftig jaar getrouwd en ik kan er maar niet aan wennen dat ze er niet meer is. Gelukkig heb ik aan Peter en Wim wel hele goede vrienden en omdat zij Anneke ook goed kennen halen we samen nog wel eens herinneringen op. Het is heel fijn om dat samen te kunnen doen.”

Een plek om te verbinden

“Alleen is maar alleen”, zei John tot slot. En dat is nou precies waarom we bij het Stadscafé een sfeer creëren waarin ontmoetingen plaatsvinden. Waar ruimte is voor verbinding, tussen jong en oud en waar iedereen mag zijn wie hij is. Waar gedeeld mag worden. Verhalen, gerechten, een glimlach, een traan of een bloemetje. Tot snel!

“Samen hebben we veertig jaar aan herinneringen die we hier met elkaar ophalen”

Aan tafel met Wim, Peter en John

Vandaag zitten we aan de koffietafel met Wim, Peter en John (van links naar rechts op de foto). Al meer dan dertig jaar komen ze (bijna) iedere vrijdag naar het Lieve Vrouwekerkhof om een bloemetje te halen. Zo hebben ze op een dag ook ons Stadscafé ontdekt, wat sindsdien hun nieuwe stamcafé is. Voor de collega’s die hier al wat langer werken is hun bestelling al bekend wanneer ze ons café binnenlopen: drie cappuccino’s zonder suiker (de zoetjes hebben ze zelf meegenomen), maar wél met een koekje erbij. En soms, als ze zichzelf willen verwennen, nemen ze er bij de tweede kop koffie een stuk huisgemaakte appeltaart bij. Het zijn drie hartverwarmende gasten waar ons team maar al te graag een praatje mee maakt. En niet alleen voor de gezelligheid, want de heren vinden het heerlijk om hun levenslessen te delen. Iets waar ons jonge team nog veel van kan leren!

“We kwamen in ons uniform de Karseboom in…”

Peter en Wim kennen elkaar het langste en zijn al 54 jaar gelukkig samen. Wim is geboren en getogen in Indonesië en verhuisde tijdens de repatriëring met zijn familie naar Haarlem. Een strategische keuze van Wim zijn ouders, want daar spraken de mensen goed Nederlands en het Kennemer Lyceum stond goed aangeschreven. Hij heeft in Amersfoort toen even in dienst gezeten en weet nog goed dat hij een avond uitging in de Karseboom. “We kwamen toen in ons uniform binnen om een drankje doen en vroegen een meisje ten dans.” Maar Wim kwam er al snel achter dat hij op mannen viel. Toch heeft hij voordat hij uit de kast kwam een paar vriendinnetjes gehad, waar hij nu nog steeds leuk contact mee heeft.

De meeste ouders dachten dat het met een pilletje te verhelpen was.

Toen Wim 22 jaar was leerde hij Peter kennen bij het COC in Amsterdam, een vereniging van en voor homoseksuelen. Peter (toen 32) was net verhuisd naar Utrecht vanuit Parijs, waar hij als vertegenwoordiger werkte voor een Frans-Nederlands bedrijf om kleding te verkopen. De vonk sloeg meteen over en sindsdien zijn de twee onafscheidelijk. In die tijd was het ongewoon om zo snel samen te gaan wonen en al helemaal als homostel. Gelukkig hebben Peter en Wim hier nooit problemen mee ervaren in hun familie. “Onze ouders accepteerden het direct toen we het vertelden en konden ook nog eens goed met elkaar overweg. We hebben hier veel geluk mee gehad, want de meeste ouders dachten toen dat homoseksualiteit met een pilletje te verhelpen was.” vertelt Peter.

“Het voelde meteen vertrouwd.”

Op dat moment woonden ze allebei nog thuis, maar dat duurde niet lang, want negen maanden later woonden ze samen in Soest. Ze gingen regelmatig naar Amersfoort en café de Kortegracht werd al snel hun favoriete stamkroeg. Dit werd toen nog gerund door Chris en Loes: twee Amsterdamse sfeermakers. Hier leerden ze ook John en Anneke kennen, waarmee het meteen al vertrouwd voelde. Al snel verhuisden Wim en Peter ook naar Amersfoort, waar ze nog vaak met zijn vieren op stap zijn geweest.

Het is heel fijn om dat samen te kunnen doen.

Toen Anneke vijf jaar geleden overleed was dat dan ook een ontzettend gemis, maar de koffiemomenten met Peter en Wim maken het voor John veel draaglijker. “Ik leerde Anneke kennen toen ik zeventien jaar was en drie jaar later zijn we getrouwd. We hebben een dochter gekregen en ze was nog maar klein toen we Wim en Peter leerden kennen. Inmiddels is mijn dochter 43 jaar, dus kun je nagaan hoeveel herinneringen we samen hebben opgebouwd. Toen Anneke overleed waren we bijna vijftig jaar getrouwd en ik kan er maar niet aan wennen dat ze er niet meer is. Gelukkig heb ik aan Peter en Wim wel hele goede vrienden en omdat zij Anneke ook goed kennen halen we samen nog wel eens herinneringen op. Het is heel fijn om dat samen te kunnen doen.”

Een plek om te verbinden

“Alleen is maar alleen”, zei John tot slot. En dat is nou precies waarom we bij het Stadscafé een sfeer creëren waarin ontmoetingen plaatsvinden. Waar ruimte is voor verbinding, tussen jong en oud en waar iedereen mag zijn wie hij is. Waar gedeeld mag worden. Verhalen, gerechten, een glimlach, een traan of een bloemetje. Tot snel!

Back To Top
en_GBEnglish
Winkelmandje
Nog geen producten in je mandje
Verder winkelen
0